Klimat i wykorzystanie zasobów

Klimat i odpowiedzialne wykorzystanie zasobów stanowią jeden z priorytetowych obszarów strategii zrównoważonego rozwoju Statkraft. Najważniejszym wkładem firmy w działania na rzecz klimatu jest wspieranie dekarbonizacji gospodarki poprzez rozwój energetyki odnawialnej, przy jednoczesnym ograniczaniu emisji gazów cieplarnianych w całym łańcuchu wartości.

Dlaczego to ważne

Zmiana klimatu negatywnie wpływa na ekosystemy, jakość życia ludzi oraz stabilność gospodarczą. Dynamiczny rozwój energetyki wiatrowej i słonecznej jest jednym z najszybszych i najbardziej opłacalnych sposobów ograniczania globalnych emisji gazów cieplarnianych do 2030 roku.

Przeciwdziałanie zmianie klimatu jest bezpośrednio związane z misją Statkraft. Głównym wkładem firmy w realizację tego celu jest dostarczanie energii ze źródeł odnawialnych.

Jednocześnie Statkraft odpowiada za ograniczanie własnego śladu klimatycznego, w tym emisji związanych z prowadzoną działalnością oraz całym łańcuchem wartości.

Znaczna część tych emisji wynika z wykorzystania materiałów budowlanych, w szczególności stali i betonu. Dlatego ważnym elementem działań na rzecz klimatu jest bardziej efektywne wykorzystywanie materiałów, ich ponowne użycie oraz recykling.

Statkraft przyjmuje podejście obejmujące cały cykl życia inwestycji. Łączy ono zarządzanie emisjami, materiałami, współpracą z dostawcami oraz aktywami, aby stopniowo ograniczać ryzyko i zwiększać efektywność.

Emisje gazów cieplarnianych

Emisje gazów cieplarnianych związane z działalnością Statkraft powstają zarówno w ramach własnych operacji, jak i w całym łańcuchu wartości. Intensywność emisji związanych z produkcją energii pozostaje niska, jednak w krótkiej perspektywie całkowity poziom emisji może wzrosnąć. Wynika to głównie z wykorzystania elektrowni gazowych, które zapewniają niezbędne moce szczytowe i bilansujące, wspierając stabilność systemu energetycznego.

Na poziom emisji wpływają również czynniki zewnętrzne, takie jak sytuacja na rynku energii elektrycznej, zapotrzebowanie na elastyczność systemu oraz tempo rozwoju odnawialnych źródeł energii.

Emisje z zakresu 3, związane z budową nowych instalacji odnawialnych źródeł energii, są obecnie w dużej mierze trudne do uniknięcia. Ich poziom zależy od dostępności i stopnia rozwoju niskoemisyjnych technologii oraz materiałów.

Jednocześnie rozwój energetyki odnawialnej ma kluczowe znaczenie dla dekarbonizacji systemu elektroenergetycznego. Emisje powstające na etapie budowy są z czasem równoważone dzięki wieloletniej produkcji energii elektrycznej o niskim śladzie węglowym.

Zagospodarowanie zużytych łopat turbin wiatrowych

Wraz z rozwojem i dojrzewaniem portfela aktywów Statkraft rośnie znaczenie wyzwań związanych z wykorzystaniem materiałów, wytwarzaniem odpadów oraz zagospodarowaniem infrastruktury po zakończeniu jej eksploatacji. Dotyczy to w szczególności starzejących się instalacji wiatrowych, dlatego coraz większą uwagę poświęcamy odpowiedzialnemu postępowaniu z wycofanymi z użytkowania łopatami turbin.

Statkraft przyjął dobrowolne, obowiązujące globalnie zobowiązanie do nieskładowania łopat turbin wiatrowych na składowiskach odpadów. Zasada ta obowiązuje od 1 stycznia na wszystkich rynkach, na których działa firma.

Nasze cele

Przeznaczać 100% inwestycji rozwojowych na energetykę odnawialną.*
Do 2040 roku osiągnąć neutralność emisyjną netto w zakresie emisji z zakresu 1 oraz rynkowo rozliczanych emisji z zakresu 2.
Do 2050 roku osiągnąć neutralność emisyjną netto w zakresie emisji z zakresu 3.
Unikać składowania łopat turbin wiatrowych pochodzących z aktywów, w których Statkraft posiada większościowy udział.

* Z wyjątkiem reinwestycji w istniejące aktywa gazowe.

Co robimy, żeby osiągnąć nasze cele?

Kwestie związane z klimatem i odpowiedzialnym wykorzystaniem zasobów uwzględniamy w:

podejmowaniu decyzji inwestycyjnych,
projektowaniu inwestycji i wyborze materiałów,
procesach zakupowych i współpracy z dostawcami,
działalności operacyjnej i zarządzaniu aktywami.

Co oznaczają emisje z zakresu 1, 2 i 3?

Zakresy 1, 2 i 3 to sposób klasyfikowania emisji gazów cieplarnianych w zależności od miejsca ich powstawania oraz stopnia kontroli, jaki przedsiębiorstwo ma nad ich źródłem. Podział ten został określony w GHG (Greenhouse Gas) Protocol – najczęściej stosowanym na świecie standardzie pomiaru i raportowania emisji.

Zakres 1 obejmuje bezpośrednie emisje ze źródeł należących do firmy lub przez nią kontrolowanych, na przykład emisje powstające w elektrowni.
Zakres 2 obejmuje pośrednie emisje związane ze zużyciem energii przez firmę, na przykład emisje powstałe podczas produkcji energii elektrycznej wykorzystywanej w budynku.
Zakres 3 obejmuje wszystkie pozostałe emisje pośrednie powstające w łańcuchu wartości firmy – zarówno na wcześniejszych, jak i późniejszych etapach działalności. Mogą to być na przykład emisje związane z produkcją i transportem materiałów, takich jak stal czy cement.